penceremden yalnızlık acısı çeken ayı izlerken
seni düşündüm herzaman olduğu gibi
ilk önce yaşadığımız güzel günler geldi aklıma
yolun ortasında delce bağırır
herkes aşkımızı duysun isterdik
kader bizi ayırmaya çalışsada
biz ayrılmayacağımıza söz werirdik
biz hiç konuşmasakta
gözlerimiz konuşurdu birbiriyle
dayanamadım..
birdamla düşüwerdi gamzeme
sonra senin bu duygularımın ardından gidişini düşündüm
arkana dönüpte hiç bakmadan gittiğin günü düşündüm
nasıl bıraktın beni nasıl??
seni ne kadar sevdiğimi bile bile
arkandan ne kadar göz yaşı dökeceğimi bile bile
bu kalbin sensiz atmayacağını bile bile
nasıl nasıl nasıl????
hala bu soruyu kendime soruyorum
cevabı çok basitmiş meğer
'şerefsizliğin'
meğer seni baştan yanlış tanımışım
aşkımdan düşünememişim
gözlerimi açıpta bakamamışım
sırf sana inat
şerefsizliğine inat
hayatın her köşesinde güleceğim
hayat ne kadar acımasız olsada...